پیش از آنکه اذان جمعه،دل‌های تشنه را سیراب کند، آسمان لیلان غبار عشقی تازه به خود گرفت.گویی فرشتگان بال‌هایشان را گسترانده بودند تا مسیر پرچم حرم اباعبدالله الحسین (ع) را هموار کنند. شهرستان لیلان برای نخستین بار میزبان یادگار کربلا شد؛ پرچمی که بوی سیب‌های بهشتی و عطر گنبد طلایی کربلا را با خود آورده بود.

مردم، با دیده‌هایی بارانی و دل‌هایی لرزان چون شاخه‌های نخل در وزش نسیم عشق، بی‌تابانه صف کشیده بودند. پیر و جوان، زن و مرد، همه یکصدا و بی‌پروا به پیشواز آن نشان آسمانی دویدند. 

دست‌ها در سینه کوبید و چشم‌ها، ماتم‌زده و شیدا، اشک شوق و اندوه را به هم آمیخت. هوای مسجد جامع لیلان از ناله‌های «یا حسین» جان تازه‌ای گرفت و دل‌هایی که سال‌ها در فراق زمزمه می‌کردند، امروز در آستان پرچم حرم، سر سجود بر خاک عشق نهادند.لیلان در آن روز،نه یک شهر،که نگینی درخشان در تاج عزاداران حسینی شد.